Szybka odpowiedź: jak poprawić INP w aplikacji React?
- INP mierzy czas od interakcji do odrysowania, a dobry wynik to do 200 ms dla 75% wizyt.
- Pięć wzorców psujących INP to stan za wysoko w drzewie, ciężkie obliczenia w handlerze, tysiące elementów naraz, cały stan w jednym kontekście i walidacja przy każdym klawiszu.
- Naprawy to przeniesienie stanu niżej, podział obliczeń, wirtualizacja list i rozdzielenie kontekstów.
- Zacznij od danych terenowych, żeby ustalić, która interakcja i która faza są wolne.
useTransitioniuseDeferredValueobniżają priorytet renderowania, ale nie przerywają pojedynczego obliczenia.
Dlaczego INP jest problemem właśnie w aplikacjach React
Aby precyzyjnie podejść do problemu, musimy rozłożyć INP na podstawowe części. Każda interakcja przechodzi przez trzy krytyczne etapy, które bezpośrednio decydują o odczuciach użytkownika. Pierwszym z nich jest , czyli czas od rozpoczęcia interakcji do rozpoczęcia wykonywania callbacków zdarzeń. Faza przetwarzania obejmuje wykonywanie tych callbacków, w tym pracę Reacta wykonaną przed ich zakończeniem. Całość zamyka , liczony od zakończenia callbacków do odrysowania następnej klatki. Może obejmować dalszą pracę JavaScriptu, render Reacta, przeliczanie stylów, układu i rysowanie. Czas interakcji to suma wszystkich trzech etapów, a INP raportuje praktycznie najdłuższą interakcję z całej wizyty na stronie. Przy dużej liczbie interakcji pomija jedną najdłuższą na każde 50, żeby pojedynczy wyjątek nie zawyżał wyniku. W aplikacjach SPA ma to dodatkowe znaczenie, ponieważ przejścia między widokami bez przeładowania strony wliczają się do jednego pomiaru INP.
W rozbudowanych aplikacjach React każdy z tych etapów może się wydłużyć z innego powodu. Input delay rośnie, gdy w chwili kliknięcia główny wątek jest zajęty hydratacją albo przeciągającym się renderowaniem. Czas przetwarzania wydłużają obliczenia i synchroniczne aktualizacje wykonywane w callbackach zdarzeń. Render Reacta uruchomiony po zakończeniu callbacków, ale przed następną klatką, wydłuża presentation delay, podobnie jak kosztowne przeliczanie stylów, układu i rysowanie. Ten sam rodzaj pracy może więc trafić do różnych faz, zależnie od momentu wykonania. Rozstrzyga to ślad w panelu Performance.
Wzorzec 1: Re-render całego drzewa przy każdej interakcji
Częstym błędem pogarszającym INP w React jest osadzenie stanu na zbyt wysokim poziomie drzewa komponentów, a naprawia go przeniesienie stanu niżej albo memoizacja komponentów, które od niego nie zależą. Przypadkowe kliknięcie lub wprowadzenie chociażby jednego znaku w formularzu natychmiast inicjuje przebudowę tych komponentów, które kompletnie nie wykorzystują tej zmodyfikowanej wartości.
W tym przykładzie, bez memoizacji i optymalizacji React Compilera, zmiana pola wyszukiwania powoduje ponowny render ExpensiveList, mimo że lista nie korzysta z wartości search. Przeliczanie dwóch tysięcy elementów może wydłużyć interakcję, szczególnie na słabszym urządzeniu. Skalę tego kosztu sprawdzisz w pomiarze, ponieważ sama liczba elementów nie przesądza o złym INP.
Rozwiązanie zaczyna się od memoizacji komponentu, który nie powinien reagować na zmianę:
Dzięki memo React pomija ponowny render listy, dopóki jej propsy się nie zmienią. W świeżym projekcie React Compiler zrobi część tej pracy automatycznie, ale nadal musisz rozumieć granice renderowania. Kompilator nie naprawi źle ustawionego stanu.
Wzorzec 2: Ciężkie zadanie synchroniczne w event handlerze
Ciężkie zadanie synchroniczne w event handlerze to klasyczna przyczyna złego INP: użytkownik klika, a w odpowiedzi odpala się sortowanie, filtrowanie albo transformacja kilku tysięcy rekordów, wszystko synchronicznie, w jednym bloku. Długie obliczenia przenieś do Web Workera albo podziel na porcje, między którymi oddasz kontrolę przeglądarce. useTransition przydaje się do nadania aktualizacji UI niższego priorytetu, ale sam nie dzieli obliczeń.
Problem polega na tym, że heavyCompare na dużym zbiorze potrafi zająć główny wątek na kilkaset milisekund. Przez ten czas przeglądarka nie odrysuje niczego, czyli ani efektu kliknięcia, ani nawet wskaźnika ładowania. W efekcie INP zmierzy całe to opóźnienie jako jedną fatalną interakcję.
Od Reacta 18 useTransition pozwala oznaczyć aktualizację jako , dzięki czemu React może dać pierwszeństwo pilnym aktualizacjom i przerwać renderowanie między jednostkami pracy. Funkcja przekazana do startTransition wykonuje się jednak od razu. Owinięcie nią synchronicznego sortowania nadal blokowałoby główny wątek w handlerze kliknięcia. W poniższym przykładzie w transition zmieniamy wyłącznie klucz sortowania, a sortowanie przenosimy do renderu o niższym priorytecie:
React może wykonać pilną aktualizację z isPending ustawionym na true, jeszcze zanim zakończy render z nowym kluczem sortowania, ale trzeba pamiętać, że nie gwarantuje to jednak odrysowania wskaźnika przed rozpoczęciem sortowania. useMemo pomija obliczenie przy niezmienionych zależnościach, ale po zmianie sortKey wywołuje zwykłe synchroniczne sort(). React nie przerwie go w połowie, więc takie obliczenie nadal może opóźnić klatkę lub następną interakcję. Traktuj ten przykład jako zmianę priorytetu renderowania; gdy samo sortowanie jest długie, przenieś je do lub zastosuj algorytm, który potrafisz podzielić na porcje.
Wzorzec 3: Renderowanie tysięcy elementów naraz
Renderowanie tysięcy elementów naraz może pogorszyć INP w długich listach i tabelach, a rozwiązaniem jest wirtualizacja albo paginacja. Nawet jeśli każdy wiersz jest lekki, duży DOM zwiększa potencjalny koszt aktualizacji stylów, układu i rysowania. Zakres tej pracy zależy od zmian wywołanych interakcją; samo kliknięcie nie wymusza przeliczenia całej listy. Rozwinięcie wiersza lub zmiana filtra potrafi jednak uruchomić kosztowną aktualizację. Samo przewijanie nie jest wliczane do INP, ale kliknięcia w takiej liście już tak.
Odpowiedzią jest , czyli renderujemy wiersze w widocznym oknie i niewielki zapas, a resztę zastępujemy odpowiednio wysokim pustym obszarem. W TanStack Virtual możesz mierzyć rzeczywistą wysokość wierszy, dzięki czemu pozycje uwzględnią również zawijający się tekst:
estimateSize: () => 48 podaje początkowe oszacowanie, ale nie ustawia wysokości elementów. ref={virtualizer.measureElement} wraz z data-index pozwala bibliotece zmierzyć wiersze i skorygować ich pozycje. Jeśli wszystkie wiersze mają stałą wysokość, zamiast pomiaru możesz ustawić wysokość zgodną z row.size i zadbać, żeby zawartość mieściła się w tym wymiarze.
Liczba wierszy w DOM zależy teraz głównie od wysokości okna, wysokości wierszy i zapasu overscan. To ogranicza koszt renderowania widocznej części listy, ale filtrowanie lub sortowanie wszystkich rekordów nadal zależy od wielkości zbioru. Przy umiarkowanych listach często wystarczy zwykła paginacja, która również ogranicza liczbę elementów DOM.
Wzorzec 4: Stan w jednym wielkim kontekście
Jeden wielki kontekst React na cały stan aplikacji to problem architektoniczny, który pogarsza INP i naprawia się go rozdzieleniem kontekstów. Kiedy cały stan aplikacji ląduje w pojedynczym kontekście React, każda jego zmiana powiadamia wszystkich konsumentów — także te komponenty, którym zmieniła się jedna, zupełnie obojętna dla nich wartość.
Przełączenie motywu uruchamia render konsumenta koszyka, nawet jeśli czyta on tylko cart, ponieważ wszyscy konsumenci subskrybują cały obiekt value. React porównuje poprzednią i nową wartość kontekstu przez Object.is, a tutaj zmiana pola tworzy nowy obiekt. Owinięcie całego value w useMemo nie izoluje koszyka od zmiany theme, bo motyw pozostaje jedną z zależności. Rozdziel konteksty według tego, co faktycznie zmienia się razem, i ustabilizuj ich wartości. Możesz też wydzielić komponenty providerów:
Wydzielenie komponentów providerów jest jedną z możliwości. Wszystkie trzy konteksty mogą też dostawać wartości z jednego komponentu, jeśli każdą wartość memoizujesz osobno, np. useMemo(() => ({ cart, setCart }), [cart]). Wtedy zmiana motywu nie zmienia wartości CartContext i nie wywołuje aktualizacji przez ten kontekst. Konsument nadal może się przerenderować wskutek renderu rodzica, zmiany propsów lub własnego stanu, więc oceniaj również sposób składania drzewa komponentów. Przy bardziej złożonym stanie możesz sięgnąć po bibliotekę z selektorami, jak Zustand, aby ograniczyć aktualizacje subskrypcji do wybranego wycinka danych.
Wzorzec 5: Synchroniczna walidacja i formatowanie przy każdym keystroke
Formularze, które przy każdym wciśniętym klawiszu uruchamiają kosztowną walidację, formatowanie albo przeliczenie zależnych pól, mogą pogarszać INP podczas pisania. Dlatego właśnie musisz ograniczyć zakres i częstotliwość walidacji, np. sprawdzając pole przy jego opuszczeniu. Zastosowanie hooka useDeferredValue pozwala nadać renderowi korzystającemu z wyniku niższy priorytet.
W sytuacji, kiedy użytkownik nie potrzebuje pełnej walidacji po każdym znaku, wykonuj ją przy opuszczeniu pola albo próbie wysłania. Gdy chcesz nadal pokazywać błędy podczas pisania, useDeferredValue pozwala oddzielić pilną aktualizację wartości pola od renderu z nowymi wynikami walidacji:
Pilny render korzysta z nowych values i poprzednich deferredValues, więc useMemo może wtedy pominąć ponowną walidację. React następnie próbuje renderu z nową wartością odroczoną, ale nie gwarantuje, że przeglądarka wcześniej narysuje wpisany znak. validateEntireSchema() nadal jest jednym blokującym wywołaniem, którego React nie przerwie w połowie. Debounce ogranicza częstotliwość walidacji, a onBlur przenosi ją na opuszczenie pola; żadne z nich nie skraca pojedynczego wywołania. Bardzo kosztowną walidację ogranicz do zmienionych pól lub przenieś do Workera. Przy wysyłaniu sprawdź aktualne values, ponieważ odroczone errors mogą jeszcze dotyczyć poprzednich danych.
Biblioteki takie jak React Hook Form domyślnie walidują przy wysłaniu formularza (mode: 'onSubmit'), a walidację przy opuszczeniu pola włączysz trybem onBlur. Po pierwszej próbie wysłania React Hook Form domyślnie ponownie waliduje pola z błędami przy zmianie (reValidateMode: 'onChange').
Hydratacja, skrypty zewnętrzne i długie zadania poza komponentami
Nie każdy zły INP bierze się z kodu komponentów. Długi input delay często oznacza, że w chwili kliknięcia główny wątek był zajęty czymś zupełnie innym, najczęściej hydratacją strony albo skryptami zewnętrznymi.
Hydratacja to moment, w którym React podłącza obsługę zdarzeń do HTML-u wyrenderowanego na serwerze. Dopóki trwa, kliknięcia czekają w kolejce. Od wersji 18 React hydratuje fragmenty owinięte w <Suspense> niezależnie od siebie i w pierwszej kolejności zajmuje się tym, w który użytkownik właśnie kliknął. React Server Components w Next.js idą dalej, bo komponenty serwerowe w ogóle nie trafiają do przeglądarki, więc zostaje mniej JavaScriptu do zhydratowania. Szerzej opisuję to w artykule o tym, gdzie przebiega granica serwer–klient w Next.js.
Skrypty zewnętrzne, czyli analityka, czaty, narzędzia do testów A/B czy tag managery, działają na tym samym głównym wątku co Twoja aplikacja. Ładuj je z opóźnieniem, np. przez next/script ze strategią lazyOnload, i regularnie sprawdzaj, które z nich są jeszcze potrzebne. Jak namierzyć i ograniczyć taki kod, pokazuję w artykule o tym, jak blokować kod psujący LCP i INP w Next.js.
Długie zadania we własnym kodzie można podzielić na krótsze porcje i oddawać między nimi kontrolę przeglądarce. Służy do tego scheduler.yield(), a w przeglądarkach, które go nie obsługują, zwykły setTimeout:
Między kolejnymi porcjami przeglądarka może obsłużyć kliknięcie użytkownika i narysować klatkę, zamiast czekać na koniec całej pętli.
Jak namierzyć wzorzec React, który psuje INP
W realnym projekcie nie zaczynaj od strzelania na ślepo i zacznij od danych terenowych, bo INP mierzy całą wizytę na stronie i tylko realni użytkownicy klikają w miejsca, które są problematyczne. Search Console pokaże grupy podobnych adresów z problemem, a bibliotekę web-vitals od Google podepniesz pod własną analitykę i zbierzesz atrybucję: konkretny element, typ interakcji, czas.
Gdy już wiesz, gdzie szukać, panel Performance w DevTools i sekcja Interactions pozwolą zobaczyć rozbicie pojedynczej interakcji na input delay, przetwarzanie i prezentację. Długi input delay sugeruje zajęty główny wątek, długie przetwarzanie wskazuje na pracę w callbackach zdarzeń, a długa prezentacja wymaga sprawdzenia pracy po ich zakończeniu. W tej ostatniej fazie szukaj renderu Reacta, pozostałego JavaScriptu, przeliczania stylów, układu i rysowania. Sama nazwa fazy nie przesądza o przyczynie.
| Najdłuższy etap | Co zwykle oznacza | Wzorzec | Rozwiązanie |
|---|---|---|---|
| Input delay | Główny wątek zajęty hydratacją, skryptami zewnętrznymi lub długim zadaniem | Hydratacja i skrypty zewnętrzne | Mniej JS do hydratacji, opóźnione skrypty, scheduler.yield() |
| Przetwarzanie | Obliczenia i synchroniczna praca Reacta w callbackach zdarzeń | Wzorce 1, 2, 4 i 5 | Mniej pracy w handlerze, memoizacja, podział obliczeń lub Web Worker |
| Presentation delay | Render Reacta i inny JS po callbackach, przeliczanie stylów, layout i rysowanie | Wzorce 1–5, zależnie od śladu | Mniej re-renderów i obliczeń, stabilne konteksty, wirtualizacja; niższy priorytet renderowania, jeśli pomaga w pomiarze |


