Cursor czy Antigravity? Co wybrać do kodowania z AI

Cursor czy Antigravity: dwie filozofie kodowania z AI

Cursor traktuje AI jak wyjątkowo zdolnego pilota siedzącego obok Ciebie. Podpowiada, uzupełnia, refaktoryzuje, ale kontrolę oddaje tylko wtedy, gdy wyraźnie o to poprosisz. Antigravity odwraca tę relację całkowicie: Ty stajesz się menedżerem floty autonomicznych agentów, a Twoją rolą jest wyznaczanie kierunku i weryfikacja efektów. Nie zajmujesz się pisaniem kodu, tylko stajesz się strażnikiem jego jakości.

Cursor jako dojrzały edytor wspomagany przez AI

Cursor to fork Visual Studio Code rozwijany przez Anysphere od 2022 roku. Dostajesz bardzo znajome środowisko z głęboko wszytą warstwą AI: dopełnianie Tab przewidujące Twój kolejny ruch, (Composer) czyli tryb wieloplikowej edycji, tryb agentowy, pełna kontrola nad kodem i świadomość kontekstu całego projektu.

Kluczowa przewaga Cursora to większa dojrzałość. Stripe, OpenAI, Figma i Adobe nie są firmami, które eksperymentują z niestabilnymi narzędziami na produkcji. Poza tym, Cursor przekroczył milion płacących użytkowników i ma ugruntowany ekosystem rozszerzeń odziedziczony po VS Code.

Antigravity jako środowisko zaprojektowane wokół agentów

Google Antigravity zadebiutowało w listopadzie 2025 roku z fundamentalnie innym założeniem: skoro modele takie jak Gemini 3 potrafią planować i wykonywać wieloetapowe zadania, edytor nie powinien już być nakładką z czatem. Centralnym elementem Antigravity jest Manager, czyli powierzchnia, z której uruchamiasz i nadzorujesz wielu agentów pracujących równolegle.

Najmocniejszy feature Antigravity to praca na trzech płaszczyznach jednocześnie. Agent potrafi napisać kod nowej funkcji, uruchomić serwer w terminalu i otworzyć wbudowaną przeglądarkę, żeby sprawdzić, czy zmiana rzeczywiście działa. Efekty raportuje jako Artifacts, czyli plany działania, zrzuty ekranu i opisy krok po kroku, które zatwierdzasz lub odrzucasz. Interfejs jest podporządkowany agentom, nie ręcznemu pisaniu kodu.

Modele AI w Cursor i Antigravity

Na wstępie, oba narzędzia są wielomodelowe.

Cursor od początku stawia na neutralność dostawcy. W jednym interfejsie przełączasz się między modelami Anthropic (Claude), OpenAI (GPT), Google (Gemini) czy DeepSeek, a tryb Auto sam dobiera model do zadania. Jest to z pewnością dobre dla zespołów, które nie chcą się przywiązywać do jednego dostawcy. Migracja między modelami nie wymaga zmiany środowiska pracy.

Antigravity domyślnie napędza Gemini (w nowszych wersjach Gemini 3.1 Pro), ale udostępnia też modele Claude i warianty otwarte. W praktyce jednak narzędzie jest zoptymalizowane pod ekosystem Google i tam działa najpłynniej. Korzystanie z modeli innych dostawców bywało obarczone wyższą latencją.

Cursor i Antigravity: ceny, limity i realny koszt pracy

Cursor stosuje od połowy 2025 roku model kredytowy. Wybierasz plan z miesięczną opłatą, a w cenie dostajesz pulę kredytów na modele frontier. Trybie auto kredyty topnieją dopiero przy ręcznym wyborze droższego modelu. Orientacyjny układ planów: darmowy Hobby z ograniczeniami, Pro za 20 USD/mies., Pro+ za 60 USD/mies., Ultra za 200 USD/mies., Teams za 40 USD/użytkownika. Z kolei rozliczenie roczne daje około 20% oszczędności.

Antigravity wystartowało jako darmowy public preview z limitami zapytań, by w pierwszej połowie 2026 roku ewoluować w stronę subskrypcji Google AI, w praktyce Pro w okolicach 20 USD/mies., Ultra w okolicach 250 USD/mies. oraz pakietów kredytowych. I tu pojawia się największa skarga użytkowników: nie sama cena, lecz nieprzewidywalność limitów. Intensywna praca agentów potrafi wyczerpać darmową pulę w kilkadziesiąt minut, a komunikat o przekroczeniu limitu przerywa zadanie w środku wykonania. Warto traktować konkretne stawki jako orientacyjne, bo polityka cenowa Antigravity zmieniała się od premiery kilkukrotnie.

Cursor vs Antigravity: dojrzałość produktu i ryzyko wdrożenia

Tu przewaga Cursora jest najwyraźniejsza, ponieważ Antigravity wciąż nie jest najlepiej dopracowany: użytkownicy raportują nagłe wygaszanie agentów w trakcie dłuższych zadań, zrywające się połączenie wbudowanej przeglądarki, pętle agenta i nieczytelne błędy (podobne doświadczenia mam z Gemini Code Assist, praca z nim jest delikatnie mówiąc, niezbyt przyjemna). Przez długi czas narzędzie obsługiwało wyłącznie prywatne konta Gmail, bez wsparcia dla kont Google Workspace, co dyskwalifikowało je w wielu firmach zanim zdążyły w ogóle je przetestować.

Dochodzi ryzyko strategiczne: model oparty na hojnym darmowym dostępie do drogich w utrzymaniu modeli rzadko bywa trwały. Możesz zbudować proces na bezpłatnym preview, a tu Google zmieni warunki i czeka Cię kosztowna migracja w najmniej odpowiednim momencie. To klasyczny vendor lock-in w nowym opakowaniu.

Co Cursor i Antigravity oznaczają dla frontendowca

Patrząc przez pryzmat pracy z Reactem, Next.js czy Astro, każde narzędzie wygrywa, ale na innym polu.

Wbudowana przeglądarka Antigravity jest naprawdę użyteczna dla frontendu, ponieważ Agent może wprowadzić zmianę w UI, uruchomić aplikację i wizualnie zweryfikować, czy komponent renderuje się poprawnie, co jest bardzo wygodne. Przy iteracyjnym dopracowywaniu interfejsu albo prototypowaniu landing page'a to realna oszczędność czasu i powrotów do edytora.

Z kolei dopełnianie Tab i tryb Composer w Cursorze są trudne do pobicia w codziennej, precyzyjnej pracy nad istniejącą bazą kodu. Gdy refaktoryzujesz typowany komponent, przepinasz propsy w kilku plikach naraz albo dopisujesz testy, potrzebujesz narzędzia, które nie zaskoczy Cię w połowie zmiany. Do kodu produkcyjnego wybierz Cursora, a nie Antigravity.

Nieprzypadkowo wielu deweloperów używa obu narzędzi do pracy: Antigravity do eksploracji, prototypów i wizualnej iteracji, a Cursor do wytwarzania kodu produkcyjnego i bardziej precyzyjnych zmian.

Cursor czy Antigravity: który scenariusz pracy wybrać