Cursor czy Antigravity? Co wybrać do kodowania z AI

Cursor czy Antigravity: dwie filozofie kodowania z AI

Cursor traktuje AI jak wyjątkowo zdolnego pilota siedzącego obok Ciebie — podpowiada, uzupełnia, refaktoryzuje, ale kontrolę oddaje tylko wtedy, gdy wyraźnie o to poprosisz. Antigravity odwraca tę relację całkowicie: Ty stajesz się menedżerem floty autonomicznych agentów, a Twoją rolą jest wyznaczanie kierunku i weryfikacja efektów. Nie zajmujesz się pisaniem kodu, tylko stajesz się strażnikiem jego jakości.

Cursor — dojrzały edytor wspomagany przez AI

Cursor to fork Visual Studio Code rozwijany przez Anysphere od 2022 roku. Dostajesz bardzo znajome środowisko z głęboko wszytą warstwą AI: dopełnianie Tab przewidujące Twój kolejny ruch, (Composer) czyli tryb wieloplikowej edycji, tryb agentowy, pełna kontrola nad kodem i świadomość kontekstu całego projektu.

Kluczowa przewaga Cursora to większa dojrzałość. Stripe, OpenAI, Figma, Adobe — to nie są firmy, które eksperymentują z niestabilnymi narzędziami na produkcji. Poza tym, Cursor przekroczył milion płacących użytkowników i ma ugruntowany ekosystem rozszerzeń odziedziczony po VS Code.

Antigravity — środowisko zaprojektowane wokół agentów

Google Antigravity zadebiutowało w listopadzie 2025 roku z fundamentalnie innym założeniem: skoro modele takie jak Gemini 3 potrafią planować i wykonywać wieloetapowe zadania, edytor nie powinien już być nakładką z czatem. Centralnym elementem Antigravity jest Manager — powierzchnia, z której uruchamiasz i nadzorujesz wielu agentów pracujących równolegle.

Najmocniejszy feature Antigravity to praca na trzech płaszczyznach jednocześnie. Agent potrafi napisać kod nowej funkcji, uruchomić serwer w terminalu i otworzyć wbudowaną przeglądarkę, żeby sprawdzić, czy zmiana rzeczywiście działa. Efekty raportuje jako Artifacts — plany działania, zrzuty ekranu i opisy krok po kroku, które zatwierdzasz lub odrzucasz. Interfejs jest podporządkowany agentom, nie ręcznemu pisaniu kodu.

Modele AI w Cursor i Antigravity

Na wstępie - oba narzędzia są wielomodelowe.

Cursor od początku stawia na neutralność dostawcy. W jednym interfejsie przełączasz się między modelami Anthropic (Claude), OpenAI (GPT), Google (Gemini) czy DeepSeek, a tryb Auto sam dobiera model do zadania. Jest to z pewnością dobre dla zespołów, które nie chcą się przywiązywać do jednego dostawcy — migracja między modelami nie wymaga zmiany środowiska pracy.

Antigravity domyślnie napędza Gemini (w nowszych wersjach Gemini 3.1 Pro), ale udostępnia też modele Claude i warianty otwarte. W praktyce jednak narzędzie jest zoptymalizowane pod ekosystem Google i tam działa najpłynniej — korzystanie z modeli innych dostawców bywało obarczone wyższą latencją.

Cursor i Antigravity: ceny, limity i realny koszt pracy

Cursor stosuje od połowy 2025 roku model kredytowy. Wybierasz plan z miesięczną opłatą, a w cenie dostajesz pulę kredytów na modele frontier. Trybie auto kredyty topnieją dopiero przy ręcznym wyborze droższego modelu. Orientacyjny układ planów: darmowy Hobby z ograniczeniami, Pro za 20 USD/mies., Pro+ za 60 USD/mies., Ultra za 200 USD/mies., Teams za 40 USD/użytkownika. Z kolei rozliczenie roczne daje około 20% oszczędności.

Antigravity wystartowało jako darmowy public preview z limitami zapytań, by w pierwszej połowie 2026 roku ewoluować w stronę subskrypcji Google AI — Pro w okolicach 20 USD/mies., Ultra w okolicach 250 USD/mies. — oraz pakietów kredytowych. I tu pojawia się największa skarga użytkowników: nie sama cena, lecz nieprzewidywalność limitów. Intensywna praca agentów potrafi wyczerpać darmową pulę w kilkadziesiąt minut, a komunikat o przekroczeniu limitu przerywa zadanie w środku wykonania. Warto traktować konkretne stawki jako orientacyjne — polityka cenowa Antigravity zmieniała się od premiery kilkukrotnie.

Cursor vs Antigravity: dojrzałość produktu i ryzyko wdrożenia

Tu przewaga Cursora jest najwyraźniejsza, ponieważ Antigravity wciąż nie jest najlepiej dopracowany: użytkownicy raportują nagłe wygaszanie agentów w trakcie dłuższych zadań, zrywające się połączenie wbudowanej przeglądarki, pętle agenta i nieczytelne błędy (podobne doświadczenia mam z Gemini Code Assist - praca z nim jest delikatnie mówiąc, niezbyt przyjemna). Przez długi czas narzędzie obsługiwało wyłącznie prywatne konta Gmail, bez wsparcia dla kont Google Workspace — co dyskwalifikowało je w wielu firmach zanim zdążyły w ogóle je przetestować.

Dochodzi ryzyko strategiczne: model oparty na hojnym darmowym dostępie do drogich w utrzymaniu modeli rzadko bywa trwały. Możesz zbudować proces na bezpłatnym preview, a tu Google zmieni warunki i czeka Cię kosztowna migracja w najmniej odpowiednim momencie — to klasyczny vendor lock-in w nowym opakowaniu.

Co Cursor i Antigravity oznaczają dla frontendowca

Patrząc przez pryzmat pracy z Reactem, Next.js czy Astro, każde narzędzie wygrywa, ale na innym polu.

Wbudowana przeglądarka Antigravity jest naprawdę użyteczna dla frontendu, ponieważ Agent może wprowadzić zmianę w UI, uruchomić aplikację i wizualnie zweryfikować, czy komponent renderuje się poprawnie - jest to bardzo wygodne rozwiązanie. Przy iteracyjnym dopracowywaniu interfejsu albo prototypowaniu landing page'a to realna oszczędność czasu i powrotów do edytora.

Z kolei dopełnianie Tab i tryb Composer w Cursorze są trudne do pobicia w codziennej, precyzyjnej pracy nad istniejącą bazą kodu. Gdy refaktoryzujesz typowany komponent, przepinasz propsy w kilku plikach naraz albo dopisujesz testy — potrzebujesz narzędzia, które nie zaskoczy Cię w połowie zmiany. Do kodu produkcyjnego wybierz Cursora, a nie Antigravity.

Nieprzypadkowo wielu deweloperów używa obu narzędzi do pracy: Antigravity do eksploracji, prototypów i wizualnej iteracji, a Cursor do wytwarzania kodu produkcyjnego i bardziej precyzyjnych zmian.

Cursor czy Antigravity: który scenariusz pracy wybrać